اباطیل نویسی
صرفنظرازگال دهندگانی که باپرگوئی های سست ونامربوط که موضوع سخن راآشفته میکندوگوش شنوندگان بینوای خویش راباانبوهی ازکلمات وجملات فاقدمعنی آزارمی دهندوسودخویش رادرشدت رقابتی می جویندکه بین آمال واقعی هرفردوتقوای الهی ایجادمی کنندو توفیق آنچنانی هم نمیابندبایدکوشش مزورانهی این نوع نویسندگان رانوع خاصی ازفریبکاری تلقی کردکه علیرغم این که وانمودمی کننداصولی برای هنرودانش بنیان نهاده اندولی دراصل فقردانش خودراباوفوراباطیل نویسی آشکارمی سازند.
