آیا این نَفَس من است که سکوت هستی را عظمت می بخشد؟ یا هستی ست که عظمت اش را در سکوت زیر گوش من نجوا می کند؟ می دانی که من چقدر سوزش زخم های کهنه را دوست دارم. حتی آن هنگام که می خندم تنها رنجی که نهال نازک لبخند بر خاک لب بسته اش روییده به چهره ام آبرو می بخشد.
آیا این نَفَس من است که سکوت هستی را عظمت می بخشد؟ یا هستی ست که عظمت اش را در سکوت زیر گوش من نجوا می کند؟ می دانی که من چقدر سوزش زخم های کهنه را دوست دارم. حتی آن هنگام که می خندم تنها رنجی که نهال نازک لبخند بر خاک لب بسته اش روییده به چهره ام آبرو می بخشد.
خیزران عزیز بسیار زیباست راز مردابت..رویش نیلوفرو صید مروارید....
در دل نبشته هایم مرداب نوشتی دارم سر فرصت بخوانید...
سلام.
گل نیلوفر در مرداب میروید تا ما بیاموزیم که در سخت ترین لحظه ها باید زیباترین ها را آفرید.
راستی موافقی چند تا از برگهای خیزران مثل مینیمال نویسی، دقیقه نود،و فیروزه را در جمع لینکهای اشک مهتاب قرار دهم؟